FALANDO CON SOLEDAD, de 103 anos de idade.

Lendas de cando ela era pequeña.
Polo camiño da Somoza había dúas minas, unha de petróleo e a outra de ouro. A xente dicía que se se chegase a abrir a mina de petróleo, habería unha grande explosión.




No Castelo de Castro de Amarante, había un pasadizo que chegaba ao monte do Farelo. Para comprobalo, meteron un capón nel, e poideron comprobar que, efectivamente, chegou ao pico do monte Farelo.
Tamén se dicía que estando unha muller coas cabras no monte, saíulle un porco polo pasadizo, e “fixo as súas necesidades” aos seus pés, feito que a anoxou moito.
Un home que pasaba por alí díxolle que a recollera. A muller, anque anoxada, fíxolle caso e, para o día seguinte, atopouse cun montón de ouro.






Na época de Soledad
O cura Luna era o secretario do rei. Un home moi bo que, polas noites ensinaba aos maiores, aprendéndolles a ler e a escribir, axudado pola profesora Cristina que se ocupaba dos nenos da escola durante o día.

Os Nubeiros

A mitoloxía popular galega atribúe aos " Nubeiros", tamén chamados "Tronantes" , a creación das tormentas e pedrisco. Hai quen di que son persoas normales, que poseen estranos poderes, pero polas terras de Palas de Rei aseguran que son uns homes pequenos, de dous palmos de alto, co corpo cuberto de pelo e un rabo longo e retorcido, a os que lles gustan sobre todos os días calurosos para facer as súas travesuras, subíndose as nubes e ocasionando fortes tornentas estivais, entre outras tranadas. Os "esconxuros" e o son das campás poden obrigar os nubeiros a irse a outro sitio.

Pero os nubeiros tamén teñen días malos, foi un día deses cando o cura da parroquia aprobeitou para libarse deles. O cura, dándose conta de que o nubeiro quería facer das súas, armouse de paciencia e comezou a ler libros en latín e a votar bendicións dun lado para outro.  Despois de dúas horas rogando, conseguíu que o Nubeiro baixara, facéndolle poñerse de xeonllos cabeza abaixo para pedir perdón por todo o dano que había feito. Así foi como, tras ordearlle que non volvera a facer das súas onde se oiran as campás daquela parroquia, o Nubeiro desapareceu.

" Lugo y sus comarcas". El progreso.

O castelo de Sirgal

Unha das lendas que se coñece sobre este misterioso castelo refirese a un sepulcro que se atopa no antigo cemiterio de Sirgal, na ladeira do Castro, no que se levantou en tempos esta antiga fortaleza. Na lousa de granito que cubre o sepulcro acumúlase a auga da choiva e conta a lenda que toda esa auga queda incorrupta todo o ano. Ao parecer os veciños tiñan unha gran fe  nela e o día de San Xoan ían  lavarse a pila do Castro. Reuníanse tamén alí os mozos do pobo para celebrar a máxica noite de San Xoan.

Lenda do camiño de Santiago

Pola comarca da Ulloa trascurre a 5ª etapa do camiño francés (Palas de Rey-Arzúa 26 km), e tamén io relixiosos e místico garda lendas e segredo coma esta.
Conta a lenda que Xulián, un soldado, matou por erro aos seus pais. Arrepentido, adicouse a atención de peregrinos en un hospital xunto coa súa muller, ata que, un día un anxo visitouno para comunicarlle o perdón divino.

Lendas de moros e meigas.

A nosa tradición oral está chea de lendas, de tesouros agochados, de camiños enmeigados, e ilamas en pena que petan de noite na nosa porta para non deinos durmir pero si facernos soñar.

Son varios os alumnos/as que recollen a lenda sobre  castro de Amarante que vos contamos a continuación:

Dicían que no Castro de Amarante , a igrexa  estaba, ou que está, enriba dun castro. E contaban que debaixo da igrexa, no tempo dos moros había tres minas: unha de ouro, unha de prata e outra de alquitrán.
 Se algún día alguén as descubría e as quería sacar de alí, poderían pasar unha gran desgracia xa que; se estaba a de ouro e por debaixo a de prata ben, pero se era a de alquitrán a que se atopaba por arriba ou polo medio ao querer quitar calquera das outras , ou as dúas, podería  prenderse lume e arder todo,a igrexa e todo o que houbera ao arredor, incluído o pobo.

 
Untitled from Alumnado da Ulloa on Vimeo.

Interesante historia, pero coidado! non so se agochan tesoros detrás das nosas árbores, podédevos atopar con meigallos de bruxas xusticeiras protectoras do amor sinceiro, polo tanto, sede bos.


Untitled from Alumnado da Ulloa on Vimeo.