Os Nubeiros

A mitoloxía popular galega atribúe aos " Nubeiros", tamén chamados "Tronantes" , a creación das tormentas e pedrisco. Hai quen di que son persoas normales, que poseen estranos poderes, pero polas terras de Palas de Rei aseguran que son uns homes pequenos, de dous palmos de alto, co corpo cuberto de pelo e un rabo longo e retorcido, a os que lles gustan sobre todos os días calurosos para facer as súas travesuras, subíndose as nubes e ocasionando fortes tornentas estivais, entre outras tranadas. Os "esconxuros" e o son das campás poden obrigar os nubeiros a irse a outro sitio.

Pero os nubeiros tamén teñen días malos, foi un día deses cando o cura da parroquia aprobeitou para libarse deles. O cura, dándose conta de que o nubeiro quería facer das súas, armouse de paciencia e comezou a ler libros en latín e a votar bendicións dun lado para outro.  Despois de dúas horas rogando, conseguíu que o Nubeiro baixara, facéndolle poñerse de xeonllos cabeza abaixo para pedir perdón por todo o dano que había feito. Así foi como, tras ordearlle que non volvera a facer das súas onde se oiran as campás daquela parroquia, o Nubeiro desapareceu.

" Lugo y sus comarcas". El progreso.

O castelo de Sirgal

Unha das lendas que se coñece sobre este misterioso castelo refirese a un sepulcro que se atopa no antigo cemiterio de Sirgal, na ladeira do Castro, no que se levantou en tempos esta antiga fortaleza. Na lousa de granito que cubre o sepulcro acumúlase a auga da choiva e conta a lenda que toda esa auga queda incorrupta todo o ano. Ao parecer os veciños tiñan unha gran fe  nela e o día de San Xoan ían  lavarse a pila do Castro. Reuníanse tamén alí os mozos do pobo para celebrar a máxica noite de San Xoan.

Lenda do camiño de Santiago

Pola comarca da Ulloa trascurre a 5ª etapa do camiño francés (Palas de Rey-Arzúa 26 km), e tamén io relixiosos e místico garda lendas e segredo coma esta.
Conta a lenda que Xulián, un soldado, matou por erro aos seus pais. Arrepentido, adicouse a atención de peregrinos en un hospital xunto coa súa muller, ata que, un día un anxo visitouno para comunicarlle o perdón divino.

Lendas de moros e meigas.

A nosa tradición oral está chea de lendas, de tesouros agochados, de camiños enmeigados, e ilamas en pena que petan de noite na nosa porta para non deinos durmir pero si facernos soñar.

Son varios os alumnos/as que recollen a lenda sobre  castro de Amarante que vos contamos a continuación:

Dicían que no Castro de Amarante , a igrexa  estaba, ou que está, enriba dun castro. E contaban que debaixo da igrexa, no tempo dos moros había tres minas: unha de ouro, unha de prata e outra de alquitrán.
 Se algún día alguén as descubría e as quería sacar de alí, poderían pasar unha gran desgracia xa que; se estaba a de ouro e por debaixo a de prata ben, pero se era a de alquitrán a que se atopaba por arriba ou polo medio ao querer quitar calquera das outras , ou as dúas, podería  prenderse lume e arder todo,a igrexa e todo o que houbera ao arredor, incluído o pobo.

 
Untitled from Alumnado da Ulloa on Vimeo.

Interesante historia, pero coidado! non so se agochan tesoros detrás das nosas árbores, podédevos atopar con meigallos de bruxas xusticeiras protectoras do amor sinceiro, polo tanto, sede bos.


Untitled from Alumnado da Ulloa on Vimeo.

Lenda sobre o castelo de Amarante.

A labor de reporteiros do noso alumnado non ten precio, neste video relátasenos a historia de tradición oral sobre castelo de Amarante, interesantísimo, non credes?


O castelo de Arante from Alumnado da Ulloa on Vimeo.

Iria tamén recolleu estas dúas historias no seguinte documento:

 Dicían que no castelo de Amarante había un túnel por debaixo del, que seica chegaba á cima do Monte Farelo; e contaban que botaban un galo á noitiña.Entón á mañá cedo chegaba o galo á cima do Farelo e cando saía o sol cantáballes a todos para que se espertaran e se levantaran.E despois volvía outra vez baixar polo túnel e chegaba ao castelo de novo.

.......................................................................................................

 

Nese mesmo castelo dicían que cando había unha persoa que facía un roubo, mataba a alguén , pegáballe ou o que fora , cando ía a Garda Civil para pillalo , se agarraba ao caravillón da porta do castelo  xa non o podían arrestar ,tiñan que deixalo libre de cárcere, pero quedaría  baixo as ordes dos donos do castelo traballando  para eles, conservando a súa liberdade , podía andar por fora ,por onde el quixera, sempre que se mantivera dentro dos límites do castelo.

As feiras

  Dende hai varios séculos, as feiras moven a economía dos concellos da nosa Comunidade, e, na Ulloa especialmente pois celebrábanse, cinco feiras mensuais, os días 1 e 13 en Monterroso, o 10 en Antas e o 7 e o 19 en Palas. Na actualidade viven tres, anque Monterroso conserva os mercados en sustitución da feira do día 13.

  Pero a dinamización da comarca ven marcada pola “feira das feiras”, a feira de Santos, o día 1 de novembro, que conta cunha antiguedade recoñecida de 500 anos, anque é probable que teña máis. A afluencia de xente está garantizada, dende  moitos lugares, as transacións comerciais son amplas e rigurosas e as relacións persoais estreitanse ante uns bos pratos de polbo e unhas cuncas de ribeiro.

  Por todo isto, a feira de Santos acaba de ser declarada Festa de Galicia de Interese Turístico, paso previo para poder adquirir o galardón a nivel nacional.

  DATAS DAS FEIRAS

·        Antas de Ulla:  día 10 de cada mes.

·        Palas de Rei:  día 19 de cada mes.

·        Monterroso:  día 1 . Tamén se celebran mercados o 2º e o 4º domingo de cada mes.

Hai unha curiosidade neste último concello, cada feira ten un nome  dependendo do mes no que se celebre ou do producto máis vendido: a de ano novo, a das cereixas, a dos fouciños, a dos bicos, a de santos, a de san Andrés, a do cebolo,…

Dende hai 25 anos, vense facendo no mes de febreiro unha feira de carácter comarcal: a Feira do Queixo Da Ulloa, para exaltar iste producto, con denominación de orixe. A feira é multisectorial, anque o queixo sexa o “protagonista”. Cada ano é uns dos concellos da Ulloa o anfitrión do evento .